geenheld

droom over dorus

Het was in het plaatsje Rita. Gelegen tussen Hilversum en Loosdrecht. Een huisje daar, meer een boerderij, lag aan het water. En aan de rand van het bos. En wonderlijk genoeg, ook nog eens midden in een weiland. Slootje er naast, schuurtje erbij, rode dakpannetjes, kronkelweggetje met kasseien die liep totaan de voordeur.

Ik liep er naar toe, waarom weet ik niet helemaal, en belde aan. Zo'n ouderwetse trekbel was het, alleen klonk het geluid meer als een kookwekker.

Ik kwam op visite bij een vrouw, maar een man, haar man, deed open. Hij had een snor. Hij had een flinke snor en een grappig hoedje, zo'n bolhoedje. Op zijn neus balanceerde een rond brilletje en hij had een oude lange jas aan. Een versleten ding.
Hoewel ik de man nog nooit in mijn leven in het echt had gezien, wist ik meteen wie het was. Het was Dorus.  

Dorus vertelde dat zijn vrouw er wel was en dat hij haar even zou gaan roepen. Maar dat was niet meer nodig, want de vrouw kwam er al aanlopen. Net zo slordig gekleed als Dorus, met een warrig kapsel en een mok met een gebroken oortje in d'r hand. 

Ineens wist ik ook weer wat ik daar kwam doen: ik moest haar ophalen en meenemen naar Brussel. Ze had herexamen voor het vak 'Digitale Agenda'. De vorige keer ging het niet zo lekker, maar deze keer zou het vast beter gaan. Neelie Kroes was de vrouw van Dorus en ze had er niet ontzettend veel zin in, deze keer.

Ondertussen moest ik ook nog eens Dorus overtuigen van het feit dat hij zich ook kandidaat moest stellen voor een post in Europa. Maar daar had Dorus ab-so-luut geen zin in.

En toen ging de wekker, liep ik naar beneden en stond Neelie Kroes groot op de voorpagina van NRC.Next. Vreemde droom