Jan
07
Laatst heb ik
Twilight gezien. Da's een film over een vampier en een meisje en die worden verliefd op elkaar. Een film over de liefde, dat zie je niet zo vaak, en dus wilde ik er graag naar toe. En vooral, omdat ik hoopte dat het een soort filmvariant van
True Blood zou zijn. True Blood is een serie over vampieren en spanning, actie, avontuur en meer van dat soort Brammetje Bond-termen. Een hele leuke serie dus.
De film Twilight was een stuk minder.
[pas op, dit stukje bevat spoilers]
Het begon al met het liefdes-gedeelte. De vampier in kwestie was namelijk helemaal niet zo verliefd op het meisje. Hij kon gewoon de gedachtes van het meisje niet lezen en bij alle andere mensen kon hij dat wel. Conclusie; meisje is interessant, dus daar wil ik een relatie mee. Echt heel flauw allemaal.
Het vampieren-verhaal was ook wat gemakkelijk. Die konden namelijk gewoon buiten spelen, ook overdag, als ze daar zin in hadden. Alleen als ze in de volle zon gingen staan dan veranderde hun huid in een soort diamanten. Terwijl wij natuurlijk allemaal weten dat vampieren overdag en al helemaal in de volle zon veranderen in een rokend plasje mensenblubber. Met twee van die angstig kijkende oogjes er op.Gesmolten. Hartstikke kapot.
Maar ok; het was een soort feel-good-movie. Ik stap daar overheen. Niet elke film is een parteltje en met een hoofdrolspeler met zo'n
raar hoofd kan je ook weinig verwachten.
Wat wel vervelend was, is dat je jezelf als 25-jarige eigenlijk niet meer kan vertonen in de bioscoop als de film Twilight draait. Dan zit je namelijk tussen het 14-jarige gespuis, dat aan popcorn-gooien doet en bij alle seksueel getinte scenes een boel lawaai gaat maken om hun onbeholpenheid te maskeren. Neem zo'n jochie in gedachten.. maak daar 30 jochies van en tel er nog eens 30 giechelende meisjes van 13 bij op, en je hebt mijn eerste bioscoop-avond van 2009.
Dit weekend maar weer een videootje.
Ps: kijk de film "
Julia"; die's namelijk wel goed!