Mei
10
Ja, de
Arctic Monkeys dus! Ik was ??n van de gelukkigen die daar bij
mocht. En Simone was ook gelukkig, want die
mocht ook.
We stonden op de gastenlijst, pedant als we zijn. De rij van 30 meter (tot om de hoek van Paradiso) ging dan ook aan ons voorbij. We liepen door naar boven, want daar is het bier bij Paradiso kouder en de airco een tikkie krachtiger. We genoten (zittend) van Milburn, die het voorprogramma bij de Monkeys deed en ondertussen liep de zaal steeds voller. Het publiek was wat mat, precies zoals de recensie van de vorige keer ons al vertelt had. Tijdens de opbouw van de spulletjes van de dudes uit Sheffield liep de spanning hoorbaar en voelbaar op.
De zaal was inmiddels compleet gevuld en we konden geen kant meer op, ook boven niet. Maar hey: we hadden goede plekken en konden alles perfect zien. Daarnaast zaten we bij
het concert van het jaar, dus ons hoorde je zeker niet klagen.
Dan, de muziek uit. De lichten uit. Een siddering door de zaal. Zag iemand daar een schaduw? Mensen begonnen de schreeuwen, de bulderen. Het werd weer even stil.
En toen: de Arctic Monkeys kwamen op. Een schichtige gitarist, een charmante drummer en zanger en een kolos van een bassist. Ze stelden zich op. ?Hello, we are the Arctic Monkeys?. Keihard gejuich.
"Anticipation has the habit to set you up / For disappointment in evening entertainment but / Tonight there?ll be some love / Tonight there?ll be a rawkus, regardless of what?s gone before.."
View From The Afternoon was de opener. Het publiek was uitzinnig, ging compleet uit zijn dak. Er gebeurde iets, heel Paradiso was ??n voor The Arctic Monkeys en de Arctic Monkeys waren allen voor ons. Verbroedering. En damn, wat lookten wij good on the dancefloor.
Die dancefloor was overigens veranderd in een stampende, beukende en dansende menigte.
Vanuit ons plekkie boven konden we alle stampei prima zien, tenminste, als we onze ogen niet dicht hadden door het letterlijk fysieke geweldadige geluid dat uit de speakers kwam. Damn, wat kunnen die gasten knallen.
Tussen de liedjes door deed zanger Alex soms een woordje of twee, maar dat verstond niemand, want het plat Engelse accent van de gast viel niet te verstaan. Maakte niet uit, de muziek deed het woord.
Na een uur was het klaar. Het publiek was op, de band was op. Strak, kort, hard, heftig en vooral intens, dat was het. In tijden niet zo?n concert meegemaakt. Totale massa-hysterie voor vier pubers uit Engeland. Na het laatste nummer, die ze (meen ik) aankondigden met "This is our last song" mikten ze handoeken, stokjes, plectrums en water in het publiek, legden ze de gitaren op de grond, zwaaiden ze nog een keer en lieten ons allen ontredderd achter.
Op het toilet sloegen alle stoere mannen elkaar gebroederlijk op de schouders. Wij waren eender, want wij waren er bij geweest.