Mrt
10
(deel 1)

Nadat mijn Nirvana bandje stuk was en ik in principe alleen nog maar Neil Young (kon ik toen nog niet waarderen) kon lenen van mijn vader, of de radio kon luisteren, besloot ik maar weer eens bij Maarten langs te gaan. Op een winderige dag liepen we weer naar het gymveld. Nu niet genietend van de stralende zon, maar balend dat we op zo?n slecht-weer-dag buiten moesten gymen. Tijdens het warmlopen polste ik bij Maarten de huidige muzieksituatie. ?Heb je nog wat leuke muziek?, vroeg ik voorzichtig. Dit was voor Maarten het startsein om te beginnen aan een lange speach over zijn muziek, punkrock, rock, ska en ikweetnietwat allemaal. Te veel informatie om hier allemaal te vertellen, maar er was een bandje die ik zeker moest beluisteren. Hij had er net zelf een cd van gekocht, ergens in een donker cd-zaakje in Rotterdam, waar hij drie dagen geleden was geweest. Het bandje zelf kwam ook uit Rotterdam, vertelde hij.
Samen fietsten we die middag naar huis. Hij druk vertellend, zijn handen 9 kilometer lang niet aan het stuur zodat ?ie de bijbehorende gebaren makkelijker kon maken en ik, nog steeds verbaast dat hij zomaar in zijn eentje naar Rotterdam was geweest (we waren jong), enkel luisterend naar zijn verhalen over drumpartijen en gitaar-rifs. ?Ah, ik ben in Frankrijk nog bij een rif geweest, van de zomer..? ?Nee, sukkel.. gitaar-rifs; loopjes!? ?Oh.?
Aangekomen bij zijn huis, renden we meteen naar boven. De cd-kast was groot, vond ik toen. Nu zou ik er niet meer van opkijken, maar aangezien ik ?berhaupt nooit cd?s zag, vond ik dit al heel wat. Hij pakte uit het rekje een cd met daarop een foto van vijf jongens, die ons stoer, maar ook kwaad, toeschreeuwden. ?The Crivits?, beantwoorde Maarten mijn vragende blik. ?Ze Krifits?, probeerde ik mijn Engels.
Maarten?s ouders hadden een paar weken daarvoor net een nieuwe computer gekocht. Het was in die ?goejeoude? tijd dat computers al wel waren ingeburgerd, maar niemand wilde een pc kopen, omdat ?ie een week later toch afgeschreven kon worden. Wij hadden een ratelende bak, bij Maarten hadden een superdeluukse, met cd-brander. Ik betaalde drie gulden en hij brandde ?The More the Truth Hurts, the More I Learn About Myself? van The Crivits voor me.
Met de cd in mijn handen baande ik me een uurtje later door de regen naar huis. Daar propte ik de cd vol verwachting in de cd-speler. Ik had inmiddels van mijn gespaarde geld zelf een radio gekocht, een hele hippe vol met lelijke kleuren.
Hij viel tegen. De cd.
Ik baalde. Op de cd stond, in mijn ogen, niets meer dan stomme keiharde muziek. Of nou ja, muziek kon ik het eigenlijk niet noemen. Daarnaast had Maarten heel slordig de nummers op het hoesje gezet en met een dikke stift een poppetje op de cd zelf getekend.
Een paar weken later stond ik klaar voor mijn krantenwijk. De walkman van mijn broer lag op tafel, met daarin een bandje van een uurtje SkyRadio. Nonstop muziek die we wel eens opnamen wanneer we op vakantie gingen, voor in de auto. We hielden niet zo van Duitse muziek.
Ik zocht naar bandjes die ik tijdens mijn krantenwijk kon luisteren. Dat leek me een prima plan, zo ging de tijd vast veel sneller. Ik kwam niets leuks tegen, op mijn kapotte Nirvana bandje na dan. Wel kwam ik de gebrande cd van The Crivits tegen. Het punkbandje uit Rotterdam.
Wat ik stom vond.
Van dat woord Punk was ik sowieso een beetje geschrokken. Ik stelde me er rare mensen met rare kapsels bij voor. En die mensen dansten allemaal vreemd op deze stomme muziek.
?Ze zijn ook ?straigh-edge? had Maarten gezegd. Ik wist wat dat was (veganistisch), want Frank, een jongen uit mijn klas, was dat ook. En hij liep altijd met een getekend kruis op zijn hand rond. Ook licht gestoord, vond ik.
Ik besloot de cd toch maar op een bandje te zetten. Misschien ging ik het wel leuk vinden, wie niet waagt..
Een uurtje later stond alles er op en kon ik beginnen aan mijn krantenwijk. Waarom weet ik niet, maar ik werd gegrepen door de muziek.
Op ??n of andere manier vond ik ineens alle muziek van de cd leuk. Weer thuis besloot ik om de titels die Maarten had opgeschreven te ontcijferen en ik ging een dag later op school op internet zoeken naar meer informatie over deze band. Internet was toen nog voor informatie en aangezien je moest vragen of je op de enige internet-pc van het gebouw mocht heb ik net gedaan alsof ik een presentatie moest doen over muziek. Veel meer kwam ik niet te weten. Slechts ??n website vond ik, net als mijn zoektocht vele jaren later, vandaag. Volgens mij zelfs precies
dezelfde site, nog nooit upgedate.
Mij maakte het niet uit. Ik had de nieuwe Nirvana gevonden. Een totaal andere soort muziek, soms hard, soms mooi. ??n liedje vond ik het mooist, Breakaway heette het. Bleek later een punkcover te zijn van een liedje van Tracey Ullman, maar dat wist ik toen nog niet. Dat je een pubkbandje uit Rotterdam niet zomaar 'de nieuwe Nirvana' mag noemen, wist ik ook niet.
Op de cd stond, na mijn mening alles wat ik leuk vond. Soms raggende gitaar-rifs en soms ingetogen akoestisch.
Ik besloot om mijn muziekrepertoire dat ik luisterde uit te breiden.
"If you wanna fight! Fight me! If you wanna fight!" - The Crivits
(later.. deel 3)