Apr
23
Ook ik wil wel eens wat schrijven over spannende onderwerpen. Een keer niet dom geneuzel over mijn radioprogramma of mijn tripjes naar de supermarkt. Nee, schrijven over een stoer onderwerp waarmee mijn imago op de weblogmeeting van aanstaande zaterdag behoorlijk in aanzien zal stijgen. Vandaar dat ik besloten heb om vandaag te gaan schrijven over.. mijn PORTEFEUILLE.
Inderdaad, ik hoor u geschokt van uw stoel afvallen: 'heeft Luuk een portefeuille dan? En gaat hij daar nu over schrijven?' Ja, dat is correct. Dan volgt nu het spannende verhaal van mijn portefeuille.
Een heleboel jaren geleden begon ik met mijn eerste portefeuille. Het was er één van AJAX, een groene met een clublogo. Ik had hem een jaar daarvoor gekregen op mijn verjaardag, nadat ik hem had geruild voor een ander cadeau waar ik schijnbaar niet tevreden mee was. Ik heb hem toen een jaar laten liggen waarna ik de respectabele leeftijd had bereikt waarmee je er niet meer bij hoorde zonder AJAX portefeuille. Ik heb hem twee jaar gebruikt, UMBRO had toen nog goede kwaliteit spullen. Helemaal onder getekend en bekrast door mijn passer tijdens de lome uurtjes in de eerste klas. Ik was er helemaal aan gehecht, maar toch vond ik dat ik een nieuwe nodig had. Ik was toe aan een ietwat volwassener model.
Een vriendje van me had een klein leren portefeuilletje. Een bruine, en dus kocht ik een zwarte. Wel iemand nalopen, maar het wel zo uitvoeren dat het niet opviel. Tja, je wilt toch je eigen stoere identiteit houden daar op de middelbare school. Ik heb dat ding precies 3 weken gehouden. Er paste niks in, behalve geld. En ik had toch wat belangrijke pasjes: mijn bankpas, een oude videotheekkaart en een AH kaart die we dubbel hadden en dus onbruikbaar was. Voor mij betekende hij veel. Gefantaseerde onafhankelijkheid. Ik was 14. Tijd voor een groter model en ik fietste weer naar de HEMA.
De HEMA is al sinds jaar en dag mijn favoriete portefeuillewinkel van Nederland. Ze hebben daar een groot assortiment en de prijs is vaak lager dan in andere (leder)winkels. Ik kocht een bruine, leren portefeuille. Een mooie, vond ikzelf, al was ie wel wat stijfjes. Maar er paste in ieder geval veel in en er zat een doorzichtig plastic hoesje in waar een OV jaarkaart in kon. Nu hoor ik u denken: OV? Toen al? Nou, ik was al een tijd bezig met mijn OV - dat vond ik toen al geweldig stoere dingen.
De bruine portefeuille hield het precies een jaar lang vol. Daarna kocht ik een nieuwe, precies dezelfde alleen nu in het zwart. Ook die leefde exact een jaar, waarna ik weer een nieuwe kocht en wederom dezelfde. En ik heb dit model heden ten dage nog steeds. Ideaal, zo merkte ik tijdens mijn rampjaar Commerciële Economie, om een OV Jaarkaart in te bewaren en precies genoeg ruimte voor mijn pasjes (nu heb ik er wat meer - ik heb nu zelfs een Super de Boer pas die ik echt gebruik!) en geld.
Tot zover het spannende verhaal van mijn portefeuille. Ik weet dat u nu totaal verbijsterd met uw hand voor de mond voor het beeldscherm zit bij te komen van dit voor uw gestel intensieve verhaal. Ik weet dat het misschien een beetje te laat is om te vermelden, maar de kosten voor de medische kosten die gemaakt worden na aanleiding van het lezen van dit verhaal worden niet door de auteur (ik dus) vergoedt.
Volgende keer misschien wel weer een spannend verhaal. Maar misschien ook wel niet.
Kom maar lezen, als je durft!!
(ik had de reclamebusiness in moeten gaan..)