Toen ik nog Commerciële Economie deed zat er een meisje bij ons in de klas die heel veel op een jongen leek. En ik overdrijf niet, want toen ik haar de eerste keer zag moest ik echt goed kijken voordat ik door had dat het hier ging om iemand van het vrouwelijke geslacht. Ok, daar kan zij ook niet zo heel veel aan doen. Of nou ja, ze zou haar haar kunnen laten groeien en geen jongensschoenen kunnen dragen, maar voor de rest kon ze er weinig aan doen.

Ze had ook een wrat.

Nu klinkt het weer meteen zo ranzig, want eigenlijk had ze maar een wratje. Precies onder haar neus, zodat het wel goed opviel. Het was zo’n wrat waar je altijd de neiging bij zou hebben om hem er gewoon af te knippen. Kleine moeite: schaartje knip weg. Maar dat deed ze dus niet, misschien ook wel verstandig. Of het nou door haar jongensachtige uitstraling kwam of door haar wrat; echt veel zelfvertrouwen had deze dame niet. Best sneu eigenlijk. Ze werd niet gepest hoor en ook in de groep was ze wel opgenomen, maar het zelfvertrouwen was nul-komma-nul.

Op een mooie zomerdag (het regende eigenlijk, maar da’s voor het verhaal niet mooi..) kwam ze de klas binnenlopen. En er was iets anders aan haar. Ik zag wat mensen staren naar haar. Snel pakte ik mijn bril en keek. Haar wrat was weg! Ze had hem operatief laten verwijderen en je zag er niks meer van! En ineens was daar het zelfvertrouwen wat ze miste. Het leek alsof ze langer was enzo. Allemaal heel mooi. Wat zo’n wratje wel allemaal met je kan doen, hé.

Moraal van dit onlogische verhaal: neem geen wrat.

We hebben een wespennest in huis. Of nou ja, nu overdrijf ik het een beetje, want het zit niet letterlijk in huis. Eigenlijk zit het in de muur, dus tussen buitenhuis en binnenhuis. Nou ja, ennieweej; we hebben dus een wespennest.

En het is geen kleintje, dat is één ding wat zeker is. Als je de voordeur van het nest gaat bekijken dan zie je meteen dat er een constante vlucht is van wespen die hun sappen naar de koningin brengen (het begint een beetje vies te worden..). En als je binnen even goed luistert, met je oor tegen de muur, dan hoor je de waarschijnlijk miljarden wespen die in onze muur zitten zoemen als een trabantje. En als je dan eens lekker op de muur gaat bonzen om ze te plagen dan worden ze boos. Licht geraakt hé, die krengen. En dan zoemen ze zo hard dat je ze ook zonder goed te luisteren kan horen.

Wat nu te doen?

1. We gaan ze zelf weghalen. Voordeel: goedkoop. Nadeel: kans om doodgestoken te worden.

2. We laten een professioneel bedrijf ze weghalen. Voordeel: ze zijn zonder gevaar voor mijn leven weg. Nadeel: duur.

3. We laten ze lekker zitten en proberen samen een goed integratiebeleid op te zetten om zo de samenleving tussen de wespen en mij te verbeteren.

Als iemand de beste oplossing weet (of zich geroepen voelt om de wespenmeuk te komen verwijderen) laat het me dan even weten. Overigens is dit geen leuke site om te lezen: "Macaroni: gemiddeld 225 insektendelen per 225 gram". Raad eens wat ik vanavond ga eten..

Rond kwart over 6 wist ik er al van (trots):

[18:18] L zegt: ik ben stiekem aan het spieken :)
[18:18] L zegt: mooi hoor!
[18:19] ramon zegt: haha
[18:19] ramon zegt: dankje!
[18:19] ramon zegt: maareh, wil je het nog niet tegen iemand zeggen?
[18:19] L zegt: my lippes are sealed
[18:19] L zegt: of zo iets
[18:19] ramon zegt: dankjewel (Y)
[18:19] ramon zegt: ik dig je poep!;)
[18:19] L zegt: insgelijks broeder

Maar nu mag ook ik het eindelijk bekend maken. Dames en heren, koeken en peren, mevrouwen en meneren: ACHHETISWAT IS TERUG!!!!

niet doen: Aan je neus zitten als je aan het verven bent.
reden: Je handen zitten onder de verf en je neus komt dus ook automatisch onder de oranje kleur te zitten.
oplossing: Niet verven, geen oranje verf gebruiken, maar huidskleurig, altijd een zakdoek in de buurt hebben.
gebruikt: altijd een zakdoek in de buurt hebben.

Mijn tweede thuisbasis, SMOEL, is gehackt. Er staat nu de sfeervolle mededeling: 'Close the gate, Ramon'. Het zal allemaal wel. Opmerkelijk is wel dat ik sinds 3 maanden weer eens voor 10 uur wakker ben en meteen zo iets gebeurd. Typisch. Eng bijna..

(luuk heeft ook een mirror gemaakt: geenheldpuntnl; uw servicesite)

En wie is er weer als laatste bij? Nou? Juist, Luuk Himself. Nou ja, ennieweej:

Mr Green is gestopt met zijn weblog. Schande! Jammer en een gemis! Het ga je goed Green.

Vandaag mijn kamer ingericht. Mochten jullie trouwens vanaf nu mij minder tegenkomen op deze site en eigenlijk op het internet in het algemeen dan komt dat door mijn nieuwe woonsituatie. Die is namelijk gevestigd in Zwolle en op mijn mooie kamertje (met nadruk op ‘tje’) heb ik geen internet. Om jullie te verblijden met leuke en altijd pittige stukjes moet ik dus naar de Hogeschool. Ook voor een persoonlijk of grappig gesprek is Windesheim voor mij The Place To Be. Nu probeer ik er natuurlijk zo vaak mogelijk voor jullie te zijn, maar het zou wel wat minder worden dan nu.

Maar goed, hij is dus helemaal ingericht, mijn kamer. Een hele dag ben ik bezig geweest. Of eigenlijk ben ik maar een uurtje of twee bezig geweest. De rest van de dag heb ik in Zwolle doorgebracht. Genietend van mijn zelfstandigheid enzo. Heerlijk, toch!

Kreeg meteen al visite die ik moest verblijden met een kop thee. Ooh, zo leuk allemaal. Kaneelthee heb ik, dat maakt het nog huiselijker. Overigens ben ik op deze eerste ‘ik woon lekker op mezelluf'-dag helemaal plat gebeld. In totaal 9 keer ben ik gebeld vandaag. De belachelijkste kwam van Astrid die samen met Linda in de McDonalds zat. Tijdens hun (bananananen) milksjeek waren ze bezig met het bespreken van het leven. Zo kwamen ze natuurlijk ook op het onderwerp 'geenheld'. “Wat betekent eigenlijk die ‘F.’ in ‘Luuk F. I.’ eigenlijk?” moeten ze zich hebben afgevraagd, want dat was de vraag die ze mij via de foon stelden. Ik schaamde me er natuurlijk dood voor, maar tja, jullie kennen de charmes van de twee Badeenden; ik heb het uiteindelijk wel gezegd..

Ow, vanavond: GILLMORE GIRLS! op NET5 om 20.30

Tja, er was gisteren wel wat regen hier ja..

“De gemeente Rijssen heeft voor de derde keer in een korte periode last van overtollig water. Volgens de politie staan zaterdag de ‘straten weer vol’.”

Ik weet niet hoor, maar kunnen die Rijssenaren geen afwatering aanleggen ofzo? Het regent daar heus niet harder dan hier, want het is dezelfde wolk. Alleen bij hun loopt het hele dorp meteen onder terwijl wij nog rustig in een tent een tuinfeest konden houden!

Wat betekent LPF nu eigenlijk echt?

Labiele Politieke Fractie?

Ik schrijf mijn stukjes trouwens altijd eerst in het geweldige programma Word. Dit om vervelende spelvouten teniet te doen. Alleen ik vrees dat het maar goed is dat ik Audiovisuele Journalistiek ben gaan studeren:



Dit stukje komt trouwens uit het (ook nieuwe) postje hieronder. Uiteraard hebben wij ons niks aangetrokken van Bill Gates kritiek..

We zijn druk bezig met de voorbereidingen voor Het Grote Feest van morgen. Het Grote Feest is ter ere van mijn vaders 50-jarige verjaardag, een aantal weken terug. Ik vind het wel leuk hoor zo’n feest, maar eigenlijk hoeft het van mij allemaal niet. Vooral niet als je 50 wordt.

50 worden is natuurlijk een goede prestatie. Je leeft al een halve eeuw, je hebt naar alle waarschijnlijkheid voor shit overleefd en ook de leuke dingen heb je gekoesterd enzo. Allemaal leuk en aardig, maar is 50 worden zoveel knapper dan 49? En is 51 jaar oud worden niet een jaar knapper dan 50 worden? “Jaa, maar..” - zo zeggen de mensen - “50 is een ceremoniële leeftijd, een halve eeuw, 5 decennia, 18250 dagen (ongeveer) - das toch hartstikke leuk!”. En zo gaan ze dan nog een tijdje door. 20.000 redenen om het feest te houden als je 50 bent en niet als je 51 wordt.

En dus staat er nu een grote ‘partytent’ bij ons in de tuin. En worden er overal staantafels geplant om de 51 (hoe ironisch) gasten die er komen een goed onderkomen te kunnen geven. Het voordeel van zo’n feest is wel dat er morgen voldoende gegeten en gedronken gaat worden. De garage staat vol met Grolsch-beugels en morgen wordt er door de plaatselijke slager vlees geserveerd. Ow, mijn hulp is nodig in de tuin.

Oh-my-god. Oh-my-*scheldwoord-scheldwoord*-god. Jullie raden nooit wat mij zonet overkwam, een minuut of vijf geleden. Dat hoeft ook niet, want ik ga het nu vertellen.

Ik zat lekker op de bank naar drie coole komedies achter elkaar (Suddenly Susan, News Radio en Seinfeld) te kijken op NET5. Pak ijsthee erbij, zakkie chips; het kon niet beter. Dacht ik tenminste. Zoals jullie allemaal weten zijn de kruimels van de chips altijd het lekkerst. Je vingers aflikken is dan ook één van de geneugten van het chips eten. Natuurlijk alleen als je alleen bent, want het staat nogal onbeschaamd. Maar goed; ik likte dus mijn vingers af en ondertussen keek ik naar Seinfeld. Opeens voelde ik een rare smaak aan mijn tong. Ik proefde verder, kauwde een beetje, streek met mijn tong over mijn gehemelte. Ik kon de smaak niet herkennen. Ik stak mijn tong naar buiten. Ik keek.

EEN VLIEG!!

Op mijn tong lag een *scheldwoord-scheldwoord* vlieg! Echt zo smerig! Geen klein vliegje, maar een gewone huis, tuin en keuken strontvlieg. Ik spuugde hem uit, rende naar de keuken en stak mijn tong onder de kraan. “Spoelen!”, dacht ik, “spoelen!”. Zo heb ik 5 minuten gestaan, toen pas was de smaak een beetje weg. Maar het idee.. zo smerig! Ik liep de kamer weer in en ruimde de dode, vochtige vlieg op met een papiertje. En nu zit ik hier en de smaak zit nog steeds in mijn mond. Ik heb nu al een liter ijsthee op en ik hoop dat de smaak nog weggaat. Oh-my-god. Oh-my-*scheldwoord-scheldwoord*-god.

dus..
Wat ben je dan?

Het is de week van de grote aankopen, dat is duidelijk. Het begon allemaal eergisteren, toen ik binnen een uur ontzettend veel geld over de balk smeet. Natuurlijk had ik er wel hard voor gewerkt en is het wel mijn geld, maar toch. Ik heb namelijk een MP3-speler gekocht. Ontzettend handig ding. Er zitten kleine cd-tjes bij en die kan je helemaal volstampen met MP3 muziek. Zo heb ik al 5 cd’s samen gesteld die allen volstaan met toch 5 uur muziek per stuk. Verder zit er ook een CD-RR bij, waardoor ik dus steeds kan wissen en nieuwe muziek er op kan zetten. Nee, this een handig ding. 131 eur, met 20 cd’tjes, dat wel.

Voor 153 euro heb ik boeken gekocht, gisteren. Tja, ik had natuurlijk wel schoolboeken en in principe valt het bedrag wat ik ervoor betaald heb ook wel weer mee, maar het is toch weer 153 euro.

En dan vandaag. Omdat ik op kamers ga heb ik een bed nodig. Eerst zou ik een hoogslaper kopen, zo was het plan. Later is dit plan bijgesteld naar een bedbank. Ook cool, maar ook duur. Hier bie oons in’t dorp heb ik er één gevonden. Niet goedkoop, maar het is een hele makkelijke en ‘er zit een goede mattras op’. Dus je moet wat. En zo hebben we maar weer in de buidel getast en die slaapbank gekocht. Weer wat euro’s armer. Nu sluit ik me op in mijn kamer, zodat ik niet nog meer geld kan uitgeven.

Gatverdamme! Kinderen! Bah! Bah! Bah! Ik stond bij de supermarkt (hm, waar heb ik dit eerder gehoord..). Niks bijzonders aan, zou je zeggen. Behalve dat de rij 18 meter was en het ALDI-bestuur besloten had maar één kassavrouw in actie te zetten was ik toch redelijk goed gehumeurd. Ik bereidde me voor op 10 minuten wachten en leunde wat tegen het menstruatieschap aan. En toen, ineens, op een moment dat ik het niet verwachtte: kinderen.

In een supermarkt zijn kinderen het vervelends. Natuurlijk zijn ze altijd vervelend, maar wanneer ze in een supermarkt komen stijgt de irritatiegraad. Ik weet niet waardoor dat komt. Misschien door de airco die altijd aanwezig is in de supermarkt, misschien door de hoeveelheid snoep die in de winkel aanwezig is. Of misschien hebben alle kinderen in de wereld wel een pact gesloten dat ze, zodra ze de supermarkt betreden, hard gaan schreeuwen en huilen en irritant gaan doen. Want dat deden ze. Één kind liep op een tafel waar mensen hun boodschappen inpakken. Met blote voeten! De smeerlap.

Een ander kind liep de hele tijd zijn moeder te slaan met een pak LU-koekjes. De moeder liet echt volledig over zich heen lopen, dat zag je meteen. Als het mijn kind was dan had ik die koekjes allang in zijn muil geschoven.. met verpakking en al. Maar ja, ik neem later gelukkig geen kinderen. (Mededeling voor de critici onder jullie: kinderen neem je, die krijg je niet. Als je ze kreeg dan zou je ze ook terug kunnen geven.)

Ow, trouwens; ik kocht twee pakken ijsthee.

Eh, de vorige layout begon me te irriteren, vandaar deze nieuwe. Ik zal proberen het 3 maanden uit te houden met deze. Dat poppetje heb ik trouwens zelf getekend (trotssss!).

Werd U ook wakker ge-onweerd vanmorgen? Om 6.45 precies (volgens mijn altijd betrouwbare wekkerradio) was het hier hommeles in de lucht. Ik vraag me af waarom de weergoden zo’n achterlijke tijd uitkiezen om het te laten donderen. Doen ze dat expres of leven de weergoden s’nachts en was dit tijdstip voor hun dus gewoon erg laat in de avond. Waarschijnlijk zal ik het nooit weten.

Goed, en ik sliep al zo laat. Het laatste wat ik van gisteren kon herinneren is dat ik met een voldaan gevoel (ik had gewonnen met poolen!) om een uurtje of 3 mijn ogen sloot. 3.45 uur later begon het dus te donderen en anderhalf uur later kwam de schoonmaakster en van slapen kwam dus weinig meer. Ik heb nog steeds een beetje last van mijn naar de filistijnen geholpen bioritme.

Dan maar een beetje werken aan mijn nieuwe layout, die één der deze dagen online komt. Voor een link-overzicht klikte ik wat rond en kwam ik op deze site terecht. Eh.. dussss..

"Op dinsdag 27 augustus zie je om 20:30 uur een nieuwe aflevering van The Gilmore Girls. Daarna zie je de eerste aflevering uit de nieuwe reeks van Will & Grace."

Nu nog een televisie..

Als ik vandaag ergens niet wil zijn dan is het wel ‘HET STRAND’. Al dagenlang hoor ik mensen praten over het feit dat ze zo graag naar het strand willen. Ik niet. En vergis U niet hoor; ik vind het strand hartstikke gaaf. Maar niet wanneer er honderden mensen om me heen zitten en als de wind verkeerd staat er een walm van insmeermiddelen je poriën intrekt. En dat is dus vandaag, omdat het ‘strandweer’ is.

Onzin natuurlijk. Voor mij is het pas strandweer als het keihard waait, de zee tegen het strand opbeukt en een zware onweersbui je er na een uur vanaf jaagt. Dan is het mooi om op het strand te lopen. Lekker rustig, dikke jas aan en maar proberen vooruit te komen; tegen de wind in. En dat allemaal terwijl het schuim je het ene oor ingaat en het andere oor weer uit komt.

Op zo’n dag als vandaag heb je dat allemaal niet. Ik kan me best voorstellen dat mensen het lekker vinden om met 30 graden op het strand te liggen bakken, maar al die faciliteiten die je daar hebt kan ik hier thuis ook krijgen. Sterker nog: hier is het beter! Mijn tuin zou prima voldoen als plek om te zonnebaden. Wanneer ik het te warm zou krijgen kan ik zonder moeite onder de koude douche springen, zonder bang te hoeven zijn voor kwallen of hondendrollen. In onze koelkast staan 3 pakken ijsthee, genoeg voor een middagje 30 degrees.

Goed, mensen, ik wens U veel plezier op het strand. Misschien dat ik U in de herfst nog eens tegenkom.

Luna gaat op de Bridget Jones toer en gaat afvallen. Wij lezen natuurlijk mee op haar dieetlog.

Jawel, U spreekt met een echte schilder. Vandaag heb ik namelijk, samen met mijn broer en mijn vader, mijn kamer in Zwolle een grote beurt gegeven. Schoonmaken had ik al gedaan en vandaag waren de muren aan de beurt. Waarschijnlijk was de vorige bewoner een groot liefhebber van zware Cubaanse sigaren, want de gele vlekken werden pas goed zichtbaar als je een veeg witte verf over de muren streek. 4 jaar lang kettingroken doet een kamer niet veel goeds, dat zag je meteen.

We begonnen met de randjes, zoals het hoort. Gewapend met een kwast en een lading witte verf gingen we aan de slag. Het werk schoot op, alleen waren de muren waarschijnlijk nog nooit geschilderd, want ze zogen de verf alsof het jenever was. Dat betekende een grondiger aanpak en we smeerden de verf dus dubbeldik. Wat weer resulteerde in te weinig verf, waardoor ik - onder de witte verf - door mijn straatje moest sjokken naar de verfboer om een nieuwe emmer witsel te halen. De mensen keken wel wat raar. Tenminste, dat denk ik. Zeker weten doe ik het niet, want mijn oogleden zaten door de verf vastgeplakt.

Na 4 uur schilderen was de klus geklaard. Resultaat: 4 witte muren, 1 wit plafond en 1 grote teringzooi. Het opruimen duurde haast langer dan het verven zelf. Maar goed, met een voldaan gevoel konden we weer naar huis waar moeder wachtte met de broodjes gehaktbal. Och, het leek net een Kameleon-boek, zo cliché. Nu moet ik alleen nog wat meubels uitzoeken en dan kan ik erin!

Bij B@s kan je je, als weblogger zijnde, nu laten fotograferen! Helemaal voor noppes! En je krijgt nog een leuke foto voor ook!

"Ik heb eigenlijk zin om de logger helemaal geisoleerd te fotograferen, zonder een achtergrond en met een voor de logger herkenbaar voorwerp. En dat allemaal in mijn 'studio'."

Nou mensen, geef Uzelf op!

Wat een weer! Wat een weer! En wat een vergelijkingen in Europa zeg. In Praag, Duitsland en Tsjechië komt de regen met bakken uit de hemel vallen en hier in Nederland schijnen we vandaag niet eens meer te weten wat regen is! Toen ik vanmorgen wakker werd, zo rond 10.00 uur, ben ik met mijn ochtendjas buiten gaan zitten. Kop koffie erbij, krantje erbij, setje wespen erbij. The good life, zeg maar.

Is het je trouwens al opgevallen dat er zoveel wespen zijn! Of is dat alleen bij ons zo? Als we hier buiten gaan zitten dan komen er meteen drie wespen aangevlogen die even polshoogte komen nemen. Zodra ze merken dat we ook maar iets zoets mee hebben genomen naar buiten, een glas ijsthee, een kop koffie met een schepje suiker of zelfs een krant waar een stukje jam aan zit, vliegen ze weer weg. Om vervolgens terug te komen met z’n 10-en! Ik denk dat we een wespennest ergens in onze tuin hebben zitten, dat moet haast wel.

Heerlijk rustig dagje vandaag. Lekker uitgeslapen, beetje buiten gezeten, wat gedronken, beetje ge-internet, lekker gelachen over de stommiteit van sommige internetters, wat albums gedownload en een beetje gechat. Toen weer naar buiten, met mijn melkflessen de zon in. Niet dat ik bruin word ofzo, maar als je met dit weer niet buiten gaat zitten ben je ook helemaal geschuffeld.

Verder heb ik niks te zeggen. Dat heb je met die rustige dagjes, dan maak je nooit wat mee en heb je ook niks om over te schrijven..

Woensdag 14 augustus 2002. De dag dat de IKEA in Hengelo zijn deuren voor het eerst opende. Een dag dus dat alleen de meest geschifte mensen van ons kikkerlandje hun biezen pakken en naar de IKEA afreizen. De verstikkende drukte in; de hitte. En dus liepen mamlief en ik zo rond een uurtje of drie door de IKEA te sjokken. We waren op zoek naar een hoogslaper, voor in mijn nieuwe kamer.

Toen we ons eenmaal door de voorspelde-file-die-er-niet-stond hadden heen geworsteld konden we vrij makkelijk een parkeerplaats vinden op de overvolle-parkeerplaats-die-helemaal-niet-zo-overvol-was. Sterker nog, we stonden helemaal vooraan, vlak bij de ingang. Dat scheelde, want dan konden we snel weer naar buiten vluchtten als het ons teveel werd. Ik hou van IKEA hoor. IKEA is cool. En multifunctioneel voor ouders, want je kunt ze dumpen in het kinderparadijs daar. Daar worden ze beziggehouden door vervelende verklede mensen. Die mensen vallen op een normale IKEA-dag alleen de kinderen lastig, maar vandaag, omdat het de eerste dag was dat ‘ie open was werden ook de normale mensen lastig gevallen. En dus was de hele IKEA gehuld in een sprookjesachtige sfeer en liepen er overal verklede eikels rond die Nederlandse smartlappen aan het zingen waren.

Gelukkig stonden de hoogslapers vrij vooraan en konden we snel weer weg. Langer dan een uur hield ik het toch niet vol. Ik heb mijn oog laten vallen op drie hoogslapers. Ik moet er snel één van de drie uitkiezen, want over een paar dagen wil ik intrekken in mijn nieuwe room.

Gisteren (net een uur geleden ja..) heb ik mijn kamer in Zwolle schoongemaakt. Een grote teringbende was het. Een huisgenoot zei: ‘de vorige bewoner was niet zo netjes nee’. Nogal zwakjes uitgedrukt, vond ik zelf. Toen ik eindelijk klaar was heb ik mijn boze stem opgezet en de makelaar gebeld. Die heb ik verteld dat het vloerkleed, wat onder hun ‘servicekosten’ valt, echt niet capabel is voor mijn kamer. Vond ‘ie niet leuk om te horen. Ik moest morgen (jaahaa, das dus vandaag..) maar even terug bellen, dan kon hij even overleggen met ‘de persoon die erover gaat’.

Typisch toch, dat je nooit in één keer de persoon die erover gaat aan de lijn krijgt. Altijd krijg je juist de persoon die er niet over gaat. Natuurlijk gaat hij wel over dingen, maar nét niet de dingen waarvoor jij belt. En bel je een andere keer, over iets waar hij wel over gaat, dan krijg je de persoon die over (bijvoorbeeld) de vloerbedekking gaat aan de lijn. Sowieso een stom iets; een mannetje in dienst hebben die over de vloerbedekking gaat.

Maar goed, tijd om Zwolle te ontdekken. Ik ben in de korte tijd dat ik een fiets heb in Zwolle, totaal 4.5 uur, al 3 keer verdwaald. De eerste keer van het station naar mijn kamer, de tweede keer van mijn kamer naar het centrum en de derde keer van het centrum weer terug naar huis. Typisch iets voor mij; heb totaal geen richtingsgevoel. Ik wilde even het centrum in, omdat ik daar de weg wél ken. Jammer genoeg was er een kermis en dus was ik binnen twee minuten weer vertrokken. Ik heb namelijk een gloeiende hekel aan kermissen. Gatverdamme wat erg. En dus scheurde ik met een waarschuwing me achterna galmend door het centra van Zwolle. Op weg naar huis. Een weg die ik - zoals gezegt - in eerste instantie niet terug kon vinden.

Ik ben benieuwd hoelang het gaat duren voordat ik de weg weet in Zwolle..

Eh, ja, beetje lomp inderdaad..
Ondertussen op MSN, X= X; L= Luuk

X: Ik ben binnenkort jarig
L: Ow, sjit, dan heb ik al wat.. Jammer!
X: Je weet niet eens wanneer ik het feest geef!!?
L: (...)
L: Hee, ik moet gaan, spreek je later!!
X: Eikel.

Even een klein linkje van mijn zijde. Gevonden op de nieuwe site van Gien: GienEra

Het is een site waar je alles kan laten omzetten in een streepjescode. Ik heb dat ook gedaan met 'geenheld.nl'. Ziet er als volgt uit:



Best geinig, hé.

In Duitsland konden we eten wat we wilden. Ja, ok, dat mocht natuurlijk niet, maar het kon wel. En we deden het ook. Toen we de eerste dag aankwamen kregen we meteen het ‘dagmenu’ van het restaurant. Nu had dat restaurant een beetje een chique uitstraling. Het dagmenu kostte dan ook al snel 9 euro. Voor ons natuurlijk niet voor ons was het gratis.

Na twee weken werken in de cafetaria was ik wel een beetje uitgekeken op dat dagelijkse dagmenu (wat we mochten eten) en de aanvulling bamihappen, frikadellen en broodjes kroket. ‘Tijd voor wat anders’, dacht ik en ik begon de koelkast te verkennen. Natuurlijk was de koelkast geen kastje zoals dat bij iedereen in de keuken staat. Deze kast was zo groot als mijn kamer in Zwolle. Nog niet erg groot, maar het gaat om het idee. Wat daar lag valt wel degelijk met een pen te beschrijven, maar je bent er wel een tijdje mee bezig, zo veel. Kipfilet, vis, biefstuk, vers fruit en verse groentes en meer lekkers. Tijd om onze bakplaat eens te gebruiken voor iets anders dan bockworst en hamburgers dachten mijn collega en ik. En dus aten N. en ik elke dag lekker. En gezond, natuurlijk. En zelf gebakken, dus ik heb ook nog eens wat geleerd.

Even naspoelen met een schepijsje met fruit of een Cornetto Soft was gangbaar. Ook dat mocht natuurlijk niet, maar we deden het wel. Als de manager binnenkwam was het de truc om niet te laten zien wat je at. Als je een keer van de kok een overgebleven bord groenteschotel had gekregen dan maakte het niet uit, maar als je net zelf een biefstuk van 300 gram aan het braden was.. dan was het hommeles. En dus braadden we altijd een hamburgertje mee, zodat het net leek alsof we alleen die aan het braden waren. Die hamburger was voor de koks uit de keuken, die ook wel eens wat anders wilden eten dan biefstuk of scholfilet.

Tja, het was overleven met eten voor koningen, daar in Duitsland.

Gisteren samen met Peter Lord of The Rings gekeken. Tot voor kort behoorde ik tot de laatste 50 mensen die de film nog niet hadden gezien. Nu had Peter de film op band en een gratis filmpje laat je natuurlijk niet zomaar liggen. Dus wij aan het werk. Werk? Ja, 3 uur naar een film kijken is een enorme opgave!

Drie uur later strompelde ik verdoofd van de bank af. Niet dat de film zo saai was hoor, integendeel. Het was best een aardige film. Niet uitzonderlijk goed, geen meesterwerk. Gewoon een aardige film, te kwalificeren in de categorie ‘Blow’, ‘Bridget Jones Diary’ en ‘Coyote Ugly’, om maar eens wat andere aardige films te noemen. Nee ik strompelde de bank af, omdat 3 uur voor een film gewoon veel te lang is.

Weet je trouwens wat het nadeel is van Lord Of The Rings? Ik weet nu al zeker dat ik ooit in mijn leven het tweede en het derde deel ga bekijken. Anders kijk je namelijk eenderde film en das ook niks.

Oink Oink, nieuwe layout!

Overigens, misschien wel leuk om te vertellen. Afgelopen 4 augustus zat ik in Duitsland, maar toen bestond mijn site (geenheld) precies 1 jaar. Van harte even, voor mezelf.

Tom! Tom! Tom! Reageer alstjeblieft! Waaaaar beeeeen jeeeee!!!

Twee uur heb ik zoekend door Enter gelopen. Maar geen Tom Porter. Waar is hij gebleven. Ontzet heb ik door heb water heengezopt, maar geen van de plaatselijke boertjes kon me vertellen waar Tom Porter was. Zij hadden het zelf ook veel te druk met het zoeken naar hun vee, dat ook overal rondzwom. Veekapers waren op de kust, dus niemand viel te vertrouwen, vertrouwde boer Beersma me toe.

Wie heeft Tom gezien?

Mijn eerste huisgenoot, A., was in principe ideaal. Je had vrij weinig last van hem, ik kon goed met hem opschieten en hij was vrij netjes. Tenminste, ik vond hem vrij netjes. Y. vond hem alleen maar smerig enzo, maar das dan weer een mening van een vrouw. Die hebben geen kijk op schoonmaken. Ik vond het dan ook best jammer toen hij na 4 weken de caravan ging verlaten. Stiekem hoopte ik er op dat ik de laatste twee weken van mijn verblijf alleen zou doormaken. Niet dus. Er kwam een nieuwe bewoner; W.

W. kwam de eerste dag al te laat. Hij zou zich om 16.00 uur bij de manager melden, maar alleen zijn vrouwelijke collega, die ook de volgende dag moest beginnen was er. W. was spoorloos. Dus wij bellen. Niks. Zijn beltegoed was op en dus kon hij niet gebeld worden in Duitsland, omdat je dan een deel van de kosten moet betalen. Vrij lullig voor hem. Na een lange tijd kwamen ze er achter dat hij niet in Saarburg zat, maar in Saarbrucken, zo’n 80 kilometer verderop. Verkeerd treinkaartje gekregen van het uitzendbureau. Handig.

Om 1.00 uur kwam Detlef van de technische dienst hem eindelijk brengen. Wij waren met z’n allen net verdiept in ons lekkere broodje kebab die door Mustafa netjes werd gebracht als je hem belde. W. bleek een 20-jarige homoseksueel te zijn die verloofd was en in december ging trouwen. In het latex, of bodypaint; daar was hij nog niet over uit. Zijn oma kwam ook en voor was bodypaint misschien wat te extreem. Latex is inderdaad een stuk subtieler; vond ik ook. W. bleek niet al te slim te zijn, maar aardig was hij wel. Hoogstens een beetje raar. Zo had hij een keer een vrije dag en die avond daarvoor had hij zich in zijn eentje helemaal vol zitten gooien met nichtencola: bacardi cola. Om half twee s’middags kwam ik de caravan binnen (ik had ergens anders geslapen) en brulde keihard ‘goeiemooooooorgen!’. W.’s kamerdeur ging open en strompelend kwam hij naar buiten. Een kater van 3 meter lang waar hij twee dagen lang van heeft moeten genezen.

Verder was W. kapper geweest. Wat betekende dat hij ongelofelijk veel haarspullen bij zich had. Ons plateautje onder de spiegel in de badkamer aka wc was tijdens de periode toen A. er nog was alleen gevuld met een tube tandpasta (‘waarom twee tubes, het is maar tandpasta!’) en twee tandenborstels. Ow, en één pot gel, die we allebei gebruikten. Meer dan genoeg, dacht ik zo, maar W. pakte het grondiger aan. De complete badkamer stond vol met shampoos, haargel, en andere troep. Maar ach, ondanks de raarheid van W., waar ik nog wel 20.000 woorden over kan schrijven, was het wel een aardige jongen. Ook met hem heb ik goed samengeleefd, al ging het douchegordijn wel wat dichter als ik ging douchen. Joe never noo enzo.

Ik sliep in een caravan. Samen met A., mijn eerste huis genoot. Het was een ontzettend smerige caravan, wat gedeeltelijk te wijten was aan het feit dat we het kreng nooit schoonmaakten. Ooit hebben we een emmer water over de WC gegooid en gehoopt dat daarmee de WC schoon werd. Het lukte niet en een ontzettende stank heeft 3 dagen in de caravan rondgehangen, omdat de pot was overspoeld. Maar ook in eerste instantie was de caravan één grote smerige bende. Toen we voor de eerste keer het huisje betraden werden we vrijwel meteen weer verjaagd door een grote meute mieren die de woning, blijkbaar al 30 jaar niet meer in gebruik, hadden overgenomen (foto, foto).

De eerste twee nachten hebben we dan ook in een bungalow geslapen, samen met wat andere werknemers. Beetje proppen, maar het lukte wel. Na twee nachten waren we er echter behoorlijk zat van en hebben we het recht maar in eigen hand genomen. Met allebei een busje chemo-spul, dat we gekregen hadden bij de receptie, gingen we de kleine teringbeestjes te lijf. En met succes! Na precies twee uur was ons huis verandert in een slagveld. Overal lagen stapels dode mieren en andere beestjes, die door het spul ook uit hun holen waren gekomen. Overwinning! Victory! Die avond was het groot feest in de caravan, waarna meteen bleek dat we dat niet meer konden doen, omdat de buren met ons een nachtje door hebben moeten halen.

Na drie weken had A. vakantie. Niet geheel vrijwillig, want de arme jongen had een bacterie aan zijn amandelen opgelopen en ineens zat hij onder de rode bulten. En jeuken! Hij had van een Duitse dokter wel medicijnen gekregen, maar door die medicijnen ging het ontzetten jeuken. Vandaar dat hij er ook zalf bij kreeg, maar die bleek door het enorme alcoholgebruik van A. niet helemaal te werken. En dus lag hij nachten wakker. Ten eerste door de feesten en ten tweede door de jeuk, die kwam opzetten als hij even niks te doen had. Ik was meestal ook wakker, want slapen door een schelden A. heen kan zelfs ik niet. Op een gegeven moment was het 6 uur, ik sliep net een uurtje en droomde over vliegtuigen ofzo. Ineens hoorde ik een zoemend geluid om me heen. Ik deed me ogen open en keek recht in de pupillen van 6 vingertopgrote wespen. Dus ik als een razende met een handdoek wespen doodslaan en daarna met een rotgang, samen met mijn matras, de keuken in gerent. Later bleek dat er een wespennest boven mijn kamer zat en, omdat mijn raam s’nachts open stond, zijn ze naar binnen gevlogen toen het regende. Gezellig.

Een paar dagen later ging A. weg, naar huis. Zijn tijd zat erop en zijn geld was binnen. Ik moest nog twee weken en kreeg een nieuwe huisgenoot. Detlef, van de Technische Dienst, had mijn wespennest met een kilo chemo-spul netjes verwijderd en dus kon ik weer naar mijn oude kamer. Hoefde ik niet meer in de keuken te slapen.

Het management in Duitsland op het vakantiepark was dramatisch. Vele malen heb ik daar in conflict gelegen met het management, omdat ze het gewoon niet snapten. Als je weet dat het hoogseizoen begint, je weet dat het warm wordt en je weet dat mensen dan IJS willen eten, wat doe je dan? Juist, dan bestel je veel ijs. Dus wat zegt Luuk tegen mevrouw de manager: ‘wir brauchen mehr eis fur der Imbiss.. Sehr viel mehr, bitte’. Dus wat zegt de managster: ‘Genau, ich gehe das bestellen’.

Wat denk je? NIKS!

Geen ijs voor een weekend lang in de Imbiss. En dat terwijl we met het voltallige personeel meerdere malen hebben lopen schreeuwen dat het ijs al drie dagen op was. En ja hoor na het weekend, als de grootste drukte voorbij was en het weer wat minder warm begon te worden komt mevrouw aankakken met een stapel ijs waarmee je het broeikaseffect in één klap teniet kan doen. Stom mens.

Later is zij trouwens ook ontslagen, twee weken voordat wij vertrokken. Officiele reden: overspannen. Reden via betrouwbare bronnen: ontslagen. En zo hoort het ook. Tja, erg lullig voor haar, maar als ze haar werk niet aan kan dan is het ook maar niks. De nieuwe manager was een trainer die de taak van de oude manager overnam, voor een tijdje. Met hem ging het al een stuk beter, maar het was echt een popi-jopi. Iemand die je speels op de schouder gaat stompen, iemand die met je gaat praten over dingen waar je het niet over wilt hebben met je manager. Maar ach, het liep een stuk beter, dus die geintjes slik je dan ook maar, ja toch.

Zo, heerlijk uitgeslapen vandaag. Ik zit echt in een compleet verkeerd ritme. De gangbare bedtijd in Duitsland was namelijk een uurtje of 04.00 s’nachts. Dus tsjah, als je dat 6 weken volhoudt dan zit je nog niet zo snel in je normale ritme.

Ik heb gewerkt in de snackbar. Whiee!! Ja, dames en heren, U spreekt hier met een volleerd patatbakker. 6 weken lang heb ik de gasten van het Landal GreenPark in Duitsland bedient met de heerlijkste patatstaven. We hadden trouwens niks Duits in onze Imbiss (Duits voor snackbar). Alleen ‘bockwurst’ en ‘currywurst’ stonden op de kaart. Niet dat daar veel verschil in zat, want een currywurst was gewoon een bockwurst met Remia Curry Ketchup erover heen. Verder hadden we heel normaal Nederlandse frikadellen, bamischijven, kroketten en meer van dat. Voor de Engelsen stonden er Fruhlingsrollen (Loempia’s, Springrolls) ter beschikking. Echte vetbommen waren dat goor gewoon.

In de Imbiss werken is leuk. Tenminste, daar in Duitsland op dat park. Iedereen kent je, mensen komen langs om een praatje te maken en als je de keet om een uurtje of 12.00 opent lijkt het net of die hele patatzaak van jou is. Niemand anders in de buurt, je moet zelf alles doen en je bent zelf verantwoordelijk.

Maar.. ik ga niet weer in een snackbar werken. Op het laatst begon het wel een beetje saai te worden. En warm en zwaar enzo. Op zaterdagen hadden we soms 20 bonnen liggen. Wij konden werken wat we wilden, de mensen moesten toch nog een uur wachten op hun vette hap. Later meer uit Duitsland, nu eerst een verjaardag en mijn nieuwe kamer bekijken.

Ja, goedenacht iedereen. Ik ben er weer. Terug van 6 weken hard werken en veel feesten in het bruisende Duitsland!

Morgen vertel ik er alles over, als ik voldoende wakker ben. Inge is nu trouwens op vakantie dus leest ze geenheld niet. Kunnen jullie even na gaan denken over een leuk cadeau wat ik Inge kan geven. Als soort van bedankje, zeg maar.

Hee, ik ga slaffen. Guten nacht!
Tjuuuuuus!

Het gevoel begint er nu bij mij wel te komen hoor. De traditionele vakantiekriebels. We vliegen om 5 uur 's ochtends, aankomende dinsdag. De bestemming: Turks Marmaris. Ben er niet eerder geweest, in Turkije, dus eens kijken wat het ons brengt. Wel gehoord dat je als blondine een beetje extra oplettend moet zijn, dus laten we dat dan maar zijn.
We zijn overigens met 7 meiden, dus dat kan ook nog heel wat vuurwerk opleveren. 7 meisjes, 7 karakters en 7 meningen . Maar ik heb er zeker zin in. Ik geloof wel dat het er alleen een beetje heel erg warm is nu. Vanmiddag al wat dingen klaarleggen en pakken, en ja... factor 80 zit al in mijn koffer....