Gister getuige geweest van een heuze geboorte. Ik was onverwacht aanwezig bij het intieme moment van de chocoladebruine labrador van een vriendin. Ik zou I. ophalen voor een dagje zon en water. De hond had toen al 6 puppies gebaard, die allemaal boven op elkaar lagen te drukken en te duwen. Maar ik stond nog maar nauwelijks binnen, of Fleur werd ongedurig, en hoppa, daar kwam nummer 7 er uit. Voor mij totaal onverwacht natuurlijk, en nou ben ik niet zo’n held in bloederige taferelen, dus stapte ik eerst huiverig achteruit. Maar ik kon het toch niet laten niet te kijken, en het was mooi om te zien hoe het beesie ‘tot leven kwam’. Moeder hond blij en ik blij. Allebei weer een ervaring rijker.

Vanmorgen las ik het al in de krant, en het was toch wel een opvallende berichtgeving. De asteroïde 2002 NT, met een omvang van zo’n 2 km, zou wel eens op ons aarde kunnen ploffen, en wel op 1 februari 2019. Ik moet zeggen dat de Twentse Courant het allemaal wel iets ernstiger afdeed dan dat ik er nu verder over lees. Het zal slechts een minieme kans zijn dat ie ook echt in ‘onze’ baan blijft en zo. Dus we hoeven ons voorlopig geen zorgjes te maken. Maar mochten we nog onze twijfels hebben, wij hebben Bruce Willes, ha. De man met ervaring, helfdhaftig als ie is. Wat een geruststelling.

Gister weer een hard-working-day voor mij. De verwachtingen waren dat het niet echt druk zou worden in de winkel. Maar de mensen hadden er gisteren zin in. Met name vakantiegangers eigenlijk. Eén van de mensen die Almelo als vakantiebestemming had gekozen, waaruit weer blijkt dat over smaak inderdaad niet te twisten valt, sprak zich uit over het enóóórme centrum van Almelo. Ik kon mijn verbazing op dat moment toch niet goed verbergen, want ik vroeg me wel af waar ze dat centrum dan had gevonden. Niet direct ten nadele van Almelo, maar het centrum van Almelo heeft in mijn ogen toch niet zo heel veel te bieden. Maar mevrouw vakantieganger had haar theorie al achter de hand: waarschijnlijk kwam het gewoon doordat ik er al zo vaak kwam. Okeej, discussie gesloten.

Maar er was nog een familie. Ouders en twee jonge dochters. Poepiebruin. Ik overdrijf niet, bij mij lijken al heel gauw mensen bruin, maar deze mensen waren echt zon-goud-bruin. Belangstellend vroeg ik aan een van de dochters, of ze al op vakantie waren geweest gezien hun kleurtje. Antwoord: nou eigenlijk zijn we nu op vakantie, ze zaten op een camping in Sibculo. Schitterend vonden ze het, de rust, het groene, de natuur. Grappig om te horen is dat, dan ga je toch even een heel klein ogenblikje met andere ogen naar je eigen stekkie kijken. En ach, die kleur, ze wonen in Haarlem. Spreekt voor zich dus. Tja, verschil moet er zijn.

Mijn excuses voor voorgaand stukje, er ging even iets mis hier. Laat ik maar zeggen dat mijn onervarenheid met Pivot even kwam bovendrijven. Sorry voor het ongemak dus.

Tobi, onze hond. Schitterend wezentje, soms heerlijk onbenullig en onnozel, maar het liefste beestje wat ik me kan voorstellen. Het is een Engelse buldog, wat over het algemeen in het dagelijks leven leidt tot schrikreacties. Onbegrijpelijk overigens als je het beestje leert kennen.
Honden als Tobi staan niet bekend om hun lenige, soepele, vloeiende lichamen. Maar hij is gek van water, niet echt een zwemmer, meer een pootje-bader. Mensen vragen wel eens, of ie kan zwemmen, het schijnt dat alle honden kunnen zwemmen. Ik weet het niet, als je Tobi zou zien, moet je toch even grinniken. Hij zou zinken als een baksteen.

Nu stond ik pas in de tuin, hoor ik ineens een enorme -plons-. Ik schrok behoorlijk, en zag daar Tobi angstig kijkend, heftig proestend in onze vijver liggen. Hoe hij er in hemelsnaam is ingekomen is voor mij nog steeds een raadsel. Die bedenktijd had ik op dat moment ook niet nodig, vloog op mijn knieën om Tobi, toch enigszins in paniek, uit het water te slepen. Met zijn onnozele blik liep ie kalmpjes weg, alsof er niets was gebeurd. Was hij er dan toch met een aanloopje en een zweefduik zelf ingedoken?

Aardige vijver bij ons in de tuin, en nog leuker zijn al die vissen die er in zwemmen. Nou wist ik er nooit zoveel van, maar ondertussen kan ik aardig wat visjes onderscheiden. Het schijnt zelfs dat wij vissen in de vijver hebben die tot 30 cm boven het water uit kunnen springen, om vervolgens met een zweefduik weer vluchtig in het water te duiken. Risico hiervan is dat we straks een trosje vissen op het gras hebben liggen. Maar goed, we vertrouwen op de professionaliteit en ervaring van onze vissen natuurlijk.

Nu heb ik gelezen dat levende wormen goed voer zijn voor onze tuinvisjes. Nu hoop ik toch dat ik een dezer dagen een geschikte pier vind. Of huist er dan een kleine sadist in mij, als ik wel eens wil zien hoe onze vissen reageren op levende prooien?

Vrijdag zijn we er geweest, Bataviastad. Veel over gehoord, veel over gelezen, en eindelijk kan ik er nu over mee praten. Maar echt positief kan ik er toch echt niet over zijn. Het spijt me voor alle Batavia-fans, maar voor mij is het echt een dikke afrader. Na twee en een half uur gereisd te hebben, zijn je verwachtingen misschien ook wel iets te hoog, maar Bataviastad kwam niet eens in de buurt.
M. en ik stonden binnen een uur weer buiten de poorten van veelbelovend Bataviastad. Het was kleiner dan verwacht, en de winkels vielen stuk voor stuk tegen. Elke winkel liep ik weer vol goede moed binnen, met in mijn achterhoofd "ach, deze zal vast beter zijn". Maar uiteindelijk heb ik voor mezelf, met een teleurstellende blik in mijn ogen, moeten concluderen dat Bataviastad dikke nepperij is.

Dat doet niet af van het feit dat ik best een gezellige middag heb gehad. Amsterdam centrum blijft altijd leuk. Prima vermaakt in onze hoofdstad. Maar tip van mij: schrap Bataviastad rustig van je 'dit-ben-ik-nog-allemaal-van-plan-in-mijn-vakantie-lijstje', er zijn zat andere leuke plekjes die veel meer de moeite waard zijn boven Bataviastad!

Mijn eerste echte vakantiedaagjes hebben dan eindelijk hun entree gemaakt. Heb afgelopen week voornamelijk gewerkt, wat me ook niet echt een zinvol gevoel gaf... Mensen nemen niet eens de moeite te stad in te gaan, zo lijkt het. Laat staan dat ze schoenen kopen. Wat het 'voldane gevoel achteraf' ook niet echt ten goede komt. Maar ach, het geld is weer binnen. (!)

Morgen met M. eens een kijkje nemen in Bataviastad. Heb er weinig goeds over gehoord. Maar dat prikkelt mijn nieuwsgierigheid des te meer. We gaan er met verwachting -nul- heen, en bovendien, onze OV is nog steeds geldig. Mocht het dus echt zo waardeloos zijn, vinden we wel iets anders.
Zo, en dan nu mijn planning van vandaag maar eens vormgeven.

Serena Williams heeft gewonnen hè, Wimbledon. Wat lijkt me dat toch elke keer een vreemde ervaring zeg. Dan strijd je gewoon tegen je zus, om een grandslam. Dan ben je gewoon met je zus de allerbeste van de wereld, je strijd tegen je zus om een soort wereldtitel. Wat lijkt me dat raar zeg, niet om een leuk en aardig buurt-toernooitje, waarover ik zelfs kan meepraten. Hoe zouden ze het er met elkaar over hebben? Haat en nijd aan de eettafel? Taktiek besprekingen? En voor wie zou de familie Williams zijn? Ik kan me er toch weinig bij voorstellen, al is het voor hen misschien al de gewoonste zaak van de wereld...

Gisteravond met M. een film gekeken. Ze had 2 films meegenomen, ik mocht de doorslag geven voor welke film erin moest. Maar M. en ik hebben nogal een reputatie van 'slechte films' uitzoeken, en het is ons niet vaak gelukt een leuke film uit de videotheek te vissen. Frustrerend.
Gisteravond ging "in dreams" erin. Met een veelbelovende achterkant, waar we eigenlijk keer op keer intrappen. Een thriller is mooi, als ie echt een mooi verhaal heeft, waar je na de tijd nog de rillingen van hebt, dat zijn de mooisten. Deze niet, hij was klaar, maar niks geen kriebels, angstige blikken of klapperende tanden. Zonde, maar zo houden we onze reputatie in elk geval wel in stand.

Yeah! Vanmorgen mij allerlaatste tentaampje gemaakt, althans voorlopig. Het was een verschrikkelijk vak, met een verschrikkelijke naam, 'Beleidswetenschappen'.
Nog niet vaak zo'n oninteressant vak gehad, met zulke saaie stof en zulke saaie colleges. Kijk, zelfs een vak waarvoor je je niet direct interesseert kan op een leuke manier gebracht worden, door doe-dingetjes en zo. Maar bij Beleid, niets van dit alles. Je hebt een boek gekocht, en een boek moet je lezen. Dat was de essentie van het vak ongeveer. Maar ook het boek was voor mij niet door te komen. Ik weet niet of iemand dat gevoel kent, maar dat je het idee hebt dat wat in 17 hoofdstukken wordt verteld, dat dat ook makkelijk in 3 hoofdstukjes had gekund. Maar de auteurs waren wellicht toch een andere mening toegedaan.

Maar ik zag er niet tegenop. Integendeel, ik had er bijna zin in. Waarschijnlijk meer door het idee dat ik daarna eindelijk vakantie had. En ik dacht dat het een heerlijk gevoel zou zijn, wat zou beginnen als ik mijn tentamen inleverde en de gymzaal uitliep. Maar het is er niet, mijn vakantiegevoel. We zijn nog even gaan lunchen zelfs, onder het motto 'dat hadden we wel verdiend, en zo luiden we de vakantie mooi in.' Maar nee, het is er gewoon niet bij mij. Ik verdenk met name het weer eigenlijk. Daar zit je dan, 3 juli met drie shirts en een dik wintervest...
Humm.. misschien dat ik dan toch maar even mijn strand-outfit moet opzoeken, en lekker optimistisch in de achtertuin moet gaan zitten.

Vanmiddag bij school stond er ook weer eentje. Zo'n superstrakke, glimmende, zwarte, snelle auto. Dan stel ik me dat er helemaal bij voor, zo'n gladde, flitsende student erbij, dan is het plaatje voor mij compleet. Wellicht zie ik op de achterbank nog de vader van de flitsende student, die waarschijnlijk de investering gesubsidieerd heeft. Maar goed, de auto moet er natuurlijk zo snel en strak mogelijk uitzien. Een spoilertje hier, glimmend ornamentje daar, andere uitlaat eronder, een paar lichtmetalen velgjes erop en niet te vergeten.. de auto moet verlaagd worden. Onbegrijpelijk is het voor mij zeker, maar vermakelijk toch ook, die flitsende student die in zijn glimmende bolide de drempel niet meer kan nemen.